31 Οκτ 2009

Εκστρατεία υπέρ της επιστροφής των Μαρμάρων του Παρθενώνα

Εκστρατεία υπέρ της επιστροφής των Μαρμάρων του Παρθενώνα




Τα μέλη του Keep on Blogging σε μια προσπάθεια να στηρίξουν την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα στο φυσικό τους χώρο αποφάσισαν να δράσουν όλοι μαζί ενωμένοι ανεβάζοντας την ίδια ημέρα το παρακάτω κείμενο:

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε επισκεφτεί ή θα επισκεφτούμε το νέο μουσείο Ακρόπολης.
Κάποιοι έχουμε επισκεφτεί και τα κομμάτια που είναι στο Βρετανικό Μουσείο.

Επειδή τα έργα τέχνης αξίζουν περισσότερο όταν είναι ολοκληρωμένα.
Επειδή τα κενά στις μετώπες του Παρθενώνα αποτελούν παραφωνία στο υπέροχο αυτό δημιούργημα.
Επειδή πλέον υπάρχει ζεστός και φιλόξενος χώρος που μπορεί να τα φιλοξενήσει.
Επειδή αυτός ο χώρος βρίσκεται σε αρμονία και άμεση οπτική επαφή με την ίδια την Ακρόπολη.
Επειδή ο αγώνας της αείμνηστης Μελίνας Μερκούρη και η προσδοκία όλων των Ελλήνων είναι καιρός να ευοδωθούν.

Για όλα αυτά λέμε ΝΑΙ στην επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα.




The members of Keep on Blogging in an attempt to support the return of the Parthenon Marbles to their natural space, have decided to act together by posting on the same day, Sunday , the text below:

Most of us have already or will visit the New Acropolis Museum.
Some of us have also visited the pieces held at the British Museum.

Since works of art are more valuable when they are complete.
Since there now exists a warm and hospitable place to host the marbles.
Since it’s high time that Melina Mercouri’s battle and the expectations of all Greeks were realized.

We say YES to the return of the Parthenon Marbles to Greece.


Η Raven λέει:

Με θυμάμαι ακόμα σαν χθες. Ήμουν μικρούλα και πηγαίνοντας βόλτα με τους γονείς μου στην Αθήνα, αποφασίστηκε να πάνε εμένα και τον αδερφό μου στην Ακρόπολη για να την δούμε. Ήμασταν φυσικά και αρκετά μεγάλοι έτσι ώστε να εκτιμήσουμε αυτό που θα βλέπαμε...

Σίγουρα όμως δεν ήμουν προετοιμασμένη για το τι συναισθήματα θα με κατέκλυζαν... Υπέροχος ο Παρθενώνας, με όλο το μεγαλείο του, στεκόταν μπροστά μου και μου ξετύλιγε μυστικά και ιστορίες αιώνων.

Θυμάμαι επίσης τις πόσες απορίες μου είχαν δημιουργηθεί στο άκουσμα ότι κάποιος θεώρησε λογικό να γυμνώσει το υπέροχο δημιούργημα και να πάρει τα λάφυρα πίσω στην πατρίδα του. Η απορία μου είχε ως εξής (ακόμα την ακούω μέσα στο κεφάλι μου):

-Μα μπαμπά... Αυτά τα μάρμαρα δεν ανήκουν στον Παρθενώνα και στους Έλληνες;

Απορία ενός δεκάχρονου κοριτσιού μπορεί να πει κάποιος. Τι να καταλάβει μικρό κορίτσι, πως να του εξηγήσεις; Στα εικοσιέξι μου, έχω ακόμα την ίδια ακριβώς απορία. Κανείς δεν έχει καταφέρει να μου εξηγήσει, δυστυχώς.

Από τότε τον έχω επισκεφτεί τουλάχιστον άλλες τρεις φορές και πολύ σύντομα θα πάω και εγώ να θαυμάσω το καινούργιο μουσείο της Ακρόπολης.

Λέω και λέμε ΝΑΙ στην επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα. Είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε!

Να πω ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ στην διαχειριστική ομάδα του φόρουμ μας, στους helpers και σε όλα τα μέλη που υποστηρίζουν αυτή την προσπάθεια και που έκαναν αυτή την εκστρατεία πραγματικότητα. Είμαι πολύ περήφανη που ανήκω σε αυτή την παρέα! :)

Τ.

21 Οκτ 2009

3




Καμιά φορά και δυο καιρούς, σε μια μικρή επαρχιακή πόλη που ήταν γεμάτη αμπέλια, ήταν μια παρέα τριών μικρών αγοριών. Τα αγόρια αυτά είχαν σχεδόν γεννηθεί μαζί και μεγάλωναν μαζί. Οι μητέρες τους ήταν φίλες καρδιακές, οπότε η φιλία αυτών των αγοριών φάνταζε αναπόφευκτη και δεδομένη.

Ο πρώτος και αρχηγός της αγοροπαρέας, ήταν ένα ατίθασο και δυνατό αγόρι. Ζωηρός και σωστό διαβολάκι. Όλοι παραδέχονταν την ασύγκριτη εξυπνάδα του και ταυτόχρονα την εφευρετικότητά του σε όσα είχαν να κάνουν με σκανταλιές.

Ο δεύτερος στην "ιεραρχία" ήταν σοβαρός και προικισμένος με ένα απίστευτα επιστημονικό μυαλό. Συνήθως έστεκε σιωπηλός και αφουγκραζόταν τα πάντα γύρω του. Φαινόταν από μικρό παιδί, πως ήταν από εκείνα τα άτομα που αργότερα στην ζωή του, θα τον βάπτιζαν όλοι ως χαρισματικό.

Ο τρίτος και μικρότερος ήταν ένα απλό παιδί της ηλικίας του. Για αγόρι, θα έλεγε κανείς πως ήταν αρκετά συναισθηματικό και ρομαντικό. Οι άλλοι δύο τον πείραζαν τις περισσότερες φορές, αλλά εκείνος δεν είχε πτοηθεί ποτέ, ούτε άλλαζε εύκολα την στάση του. Ήξερε τι ήθελε και στόχευε πάντα ψηλά.

Τα χρόνια περνούσαν και ήρθε η μέρα, που τα δύο πρώτα αγόρια θα έφευγαν από την πόλη για να σπουδάσουν και να κυνηγήσουν τα όνειρά τους. Ο τρίτος και μικρότερος αποφάσισε να μείνει πίσω. Ήταν μοναχοπαίδι και είχε χάσει τον πατέρα του. Ήθελε να φροντίζει την μητέρα του για να μην της λείψει τίποτα, παρόλες τις δικές της αντιρρήσεις.

Τα αγόρια έχασαν σταδιακά την επαφή που είχαν... Ακόμα και οι δύο που βρίσκονταν στην ίδια πόλη, έφτασαν να μιλούν στο τηλέφωνο αραιά και που. Ήταν όμως και οι δυο τους πολύ καταξιωμένοι και επιτυχημένοι, ο καθένας στον τομέα του. Με πολλές διακρίσεις και ακόμα περισσότερο θαυμασμό από τους κύκλους τους.

Εκείνο το αγόρι που έμεινε πίσω, μεγάλωσε με την σειρά του και παντρεύτηκε μια πολύ όμορφη και γλυκιά κοπέλα. Ακόμη και μετά από χρόνια γάμου ήταν ξεκάθαρο σε όλους το πόσο ερωτευμένο ήταν το ζευγάρι. Το αγόρι που είχε γίνει άντρας τώρα πια, αναγκαζόταν να έχει δύο δουλειές για να φροντίζει την οικογένειά του και την μητέρα του. Παρόλα αυτά, δεν περνούσε ούτε μέρα που να μην έχει ένα σταθερό χαμόγελο στα χείλη του.

Ένα καλοκαιρινό απόγευμα, οι τρεις μητέρες έπιναν τον καφέ τους στην αυλή της μίας, που μοσχοβολούσε γεμάτη γιασεμιά. Είχαν φτάσει πια σε μια μεγάλη ηλικία, αλλά δεν είχε περάσει ούτε ένα απόγευμα που να μην είναι συνεπείς σε αυτή την τελετουργία τους. Ίσως μόνο ο θάνατος να μπορούσε να τελειώσει αυτήν την καθημερινή συνήθεια.

Οι δύο γυναίκες μιλούσαν ασταμάτητα για τα επιτεύγματα των γιων τους. Έλεγαν πόσο πλουσιοπάροχες ζωές είχαν, μιλούσαν για αυτοκίνητα πολυτελή και ακόμα πιο ακριβά σπίτια. Οικογένειες δεν είχαν και ούτε σκόπευαν να αποκτήσουν. Είχαν να τους δουν χρόνια ολόκληρα, αλλά έδειχναν να καταλαβαίνουν την κατάσταση. "Εξάλλου, που να βρει τον χρόνο; Όλη μέρα δουλεύει σαν τρελλός και κουράζεται πολύ, το αγόρι μου... Χρόνος για τίποτα, που να τον βρει...;" επαναλάμβαναν σε κάθε δεύτερη πρότασή τους.

Η άλλη γυναίκα παρέμενε σιωπηλή και άκουγε με προσοχή όλα όσα έλεγαν. Κάποια στιγμή, την κοίταξαν διακριτικά και κάπως συμπονετικά, περιμένοντας να ακούσουν κάτι και από αυτήν. Η μητέρα του αγοριού φόρεσε ένα γλυκό χαμόγελο που έμοιαζε τόσο με αυτό του γιου της και είπε ήρεμα:

"Το αγόρι μου έχει βρει τον χρόνο, την αγάπη και την αλήθεια στην ζωή του. Και αυτό κάνει εμένα την πιο ευτυχισμένη μητέρα και εκείνον τον πιο ολοκληρωμένο άνθρωπο πάνω σε τούτη την γη...". Δάκρυσε χαμογελώντας. Οι άλλες δύο γυναίκες δάκρυσαν με την σειρά τους και βαθιά μέσα τους ευχήθηκαν να μπορούσαν να πουν το ίδιο για τους δικούς τους γιους.

Συμπέρασμα: Τα καλύτερα πράγματα στην ζωή είναι άυλα και δίχως ημερομηνία λήξης.

:)

20 Οκτ 2009

Φιλία και άλλα δεινά


Είχα υποσχεθεί σε έναν αγαπητό κύριο, πως η επόμενη ανάρτησή μου θα είναι μια ιστορία, από αυτές που γράφω και δεν καταλαβαίνει κανείς τίποτα, αλλά απλώς σχολιάζει συγκαταβατικά, προκειμένου να χαρώ και εγώ το άμοιρο. Θα με συγχωρήσετε που δεν θα βάλω ιστορία σήμερα, αλλά την επόμενη φορά που θα γράψω... Σήμερα, λόγω μιας συζήτησης που είχα χθες το βράδυ, αποφάσισα να ξεσπάσω με άλλο τρόπο στο μπλογκ μου.

Δεν πιστεύω στις κακιές πρώτες εντυπώσεις. Δεν είμαι από τους ανθρώπους εκείνους που έχουν να πουν πάντα κάτι κακό για τον άλλον, ακόμα και αν τον έχουν μόλις γνωρίσει. Θέλω και είμαι καλοπροαίρετη και ψύχραιμη στις εκτιμήσεις μου. Βέβαια, το να γνωριστώ με έναν άνθρωπο και το να γίνω φίλη μαζί του, είναι δύο τελείως διαφορετικά πράγματα για εμένα. Αντιπαθώ τους δημοσιοσχετίστες, που θεωρούν τους πάντες φίλους τους και αντιπαθώ ακόμη περισσότερο την υποκρισία.

Όπως όλοι καταλαβαίνουμε λοιπόν, για να γίνει κάποιο άτομο, φίλος της Raven, περνάει πολλά κύματα. Αρχικά, είναι το γεγονός ότι είμαι αδιάφορη και ότι θέλω να κάνει ο άλλος το πρώτο βήμα. Έπειτα, είμαι αρκετά επιφυλακτική και το τελευταίο και καλύτερο, είναι ότι βαριέμαι εύκολα. Δεν θεωρώ πως όλοι μπορούν να κάνουν φιλίες με όλους. Φυσικά, από ότι φαντάζεστε, ο όρος φιλία για εμένα είναι κάτι πολύ πιο σημαντικό από το "βγαίνω για έναν καφέ, λέω τα γκομενικά μου, χασκογελάω λίγο και άντε σε κανένα μήνα, τα ξαναλέμε".

Φίλος για εμένα είναι ο άνθρωπος που θα τον βάλω ψηλά, που θα τον αγαπήσω πολύ, που θα μοιραστώ σκέψεις και πάθη, που θα του ζαλίσω τον έρωτα και αντιστρόφως. Φίλος είναι κάποιος που θα θέλει να γίνει πομπός και δέκτης συναισθημάτων, που ξέρει να σταθεί αλλά και που ξέρει να ζητάει. Το οτιδήποτε. Από βοήθεια μέχρι συγγνώμη.

Όταν κάποιος γίνει με το καλό φίλος μου, τα όρια και τα πρέπει μου αρχίζουν να διευρύνονται. Δεν είμαι τόσο αυστηρή πια. Γίνομαι πιο "αγαπησιάρα" και σίγουρα πολύ πιο δεκτική. Και εδώ είναι το τεράστιο λάθος μου, δυστυχώς.

Διότι οι άνθρωποι έχουν μια έμφυτη τάση για εκμετάλλευση και κυριαρχία. Διότι το αγαπημένο θέμα του καθένα είναι ο εαυτός του. Δεν κατηγορώ κανέναν από αυτούς που έχει προσπαθήσει να μου το κάνει αυτό. Καθόλου μάλιστα. Μην σας πω ότι τους δικαιολογώ κιόλας. Αλλά δεν μπορεί να με κατηγορήσει και κανείς, όταν ακόμα και μετά από χρόνια φιλίας, επιλέγω να αποχωρήσω χωρίς δεύτερη κουβέντα.

Η μεμψιμοιρία, η αναισθησία, η εγωπάθεια, η έλλειψη "ακρόασης" είναι χαρακτηριστικά που δεν εκτιμώ σε έναν άνθρωπο. Ούτε ξέρω και κάποιον που να τα εκτιμά, για να λέμε και του στραβού το δίκιο.

(Ουφ, χαίρομαι που συνειδητοποιώ πως δεν είμαι τόσο ανώμαλη ή απαιτητική πια)

Επαναλαμβάνω και σας έχω ζαλίσει, ότι έχω αλλάξει πολύ τον τελευταίο καιρό. Επέλεξα λοιπόν, μέσα στις αλλαγές αυτές, να αλλάξω και τα βάθρα των ανθρώπων στην ζωή μου. Σταμάτησα να μιλάω με φίλους που μέχρι πρόσφατα ήταν από τους κολλητούς μου και το έκανα με πολύ μεγάλη ανακούφιση.

Διότι έχει ο εγωκεντρισμός και τα όριά του.
Και η μαλακία επίσης.

Γιατί δεν είμαι καμιά παιδούλα, ούτε πληρωμένη ψυχολόγος.
Αλλά άνθρωπος που όταν απλώνει το χέρι (και όσοι με ξέρουν, ξέρουν πόσο δύσκολα αποφασίζω να το κάνω), θέλει να υπάρχει ανταπόκριση.

Η φιλία και ο εγωισμός δεν πάνε πακέτο για εμένα. Για άλλους ναι.

Και αυτοί λοιπόν, δεν έχουν θέση στην ζωή μου.

Υπάρχει συγκεκριμένος αριθμός ευκαιριών που ένας άνθρωπος μπορεί να δώσει σε κάποιον άλλον, ακόμα και αν αυτός ο άλλος είναι ο σημαντικότερος άνθρωπος στην ζωή του.

Και οι δικές σου τελείωσαν.

:)

15 Οκτ 2009

Σκέφτομαι και γράφω



Καταρχήν καλησπέρα σε όλους και ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για τα μηνύματα, την συμπαράσταση και την αγάπη που μου δείξατε...

Κατά δεύτερον, να σας πω, αγαπητοί μου φίλοι και αναγνώστες πως είμαι πολύ καλύτερα από την τελευταία φορά που έγραψα, αλλά πως το παλεύω ακόμα.

Οπότε αν δείτε τίποτα ασυναρτησίες γραμμένες, γράψτε τις και εσείς εκεί που δεν πιάνει μελάνι. Τόσο απλά.

Κατά τρίτον (και τελευταίο, ορκίζομαι) μόλις συνειδητοποίησα πως τούτο εδώ το μπλογκάκι απαριθμεί αισίως με την σημερινή ανάρτηση, εκατό (100) αναρτήσεις από τότε που το άνοιξα! Και μπορώ να πω πως ήταν μια πολύ γλυκιά και ευχάριστη ανακάλυψη...

Σκέφτομαι και γράφω λοιπόν. Τον διάλεξα σαν τίτλο επειδή 1)είναι πιασάρικος 2)αυτό κάνω πάντα και 3)μας δημιουργεί όμορφες νοσταλγικές αναμνήσεις. Μιας και είναι η εκατοστή ανάρτηση, σκέφτηκα πως πρέπει να την κάνω κάπως πιο ξεχωριστή, σαν να αποτελεί ένα κεφάλαιο από μόνη της.

Και αυτό θα κάνω. Σήμερα θα κατονομάσω, ίσως επηρεασμένη από τις πρόσφατες εκλογές, τα "δεν" και τα "θα" που αποφάσισα πως θα ορίσω στην ζωή μου από εδώ και πέρα. Και όλα αυτά, προκειμένου να διατηρήσω την υπέροχη περσόνα μου που όλοι αγαπάτε και εμπιστεύεστε...

ΤΑ "ΔΕΝ"

-Δεν ξαναβόσκω άλλες βουβάλες. Απείρως προφητικό και με απόλυτο νόημα το τραγουδάκι αυτό. Ήξερε τι έλεγε ο στιχουργός και ξέρω γιατί το γράφω και εγώ. Για να σας κάνω μια σύνοψη, θα σας πω πως δεν σκοπεύω να ξαναχαριστώ σε κοπέλες που ξέρω πως δεν θα μπορέσουν ποτέ να βγουν από τον μικρόκοσμό τους και από το εγώ τους. Πόσο μάλλον όταν αυτές, μέχρι πρόσφατα, τις ονόμαζα κολλητές μου φίλες.

-Δεν αναρωτιέμαι. Το τι θα γίνει αύριο και μεθαύριο, το αφήνω στην τύχη και στην μοίρα. Με ενδιαφέρει μόνο το σήμερα και το "καλά". Εξάλλου, δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για τίποτα, πόσο μάλλον να έχουμε την ψευδαίσθηση της σιγουριάς για το μέλλον. Οπότε, άστο να πάει άστο, άστο πονάει άστο.

-Δεν το ξαναπαίζω ψυχολόγος. Όποιος θέλει, ας πάει σε έναν ειδικό να πληρώνει. Η μάλλον καλύτερα, να πληρώνει εμένα και θα το παίζω ψυχολόγος και όχι ότι να'ναι. Με καναπέ και σημειωματάριο, από όλα θα έχω. Επειδή οι άνθρωποι ξέρουν τις περισσότερες φορές ΜΟΝΟ πως να εκμεταλλεύονται καταστάσεις και την καλοσύνη των άλλων, προτιμώ να το κάνω πρώτη εγώ. Πριν μου το κάνουν.

ΤΑ "ΘΑ"

-Θα χαζοχαίρομαι. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να είναι τόσο σοβαρή και η ψυχική μου υγεία μετράει πάνω από όλους και όλα. Οπότε προτιμώ να το παίξω για μια μέρα Raven η Φακιδομύτη, παρά να αναστενάζω σκεπτόμενη όλα τα προβλήματα, τα άγχη και τα πρέπει. Λευτεριά στους χαζοχαρούμενους!

-Θα βασίζομαι στο ένστικτό μου. Καλό πράγμα η λογική, αλλά επειδή εμένα δεν πέφτει σχεδόν ποτέ έξω το ένστικτό μου, προτιμώ να το ακολουθώ κατά κόρον από εδώ και πέρα. Και τότε ίσως να ανελιχθώ στον επαγγελματικό στίβο και να συνδυάσω τα δύο μου στοιχεία. Την αίσθηση της ψυχολογίας και το ένστικτο. Θα γίνω κάτι σαν ψυχομέντιουμ, ένα πράγμα. Και θα σας θρέφω όλους, γιατί υπάρχουν πολλά ζαβά που θα με πιστέψουν. Στην Ελλάδα είμαστε, για να μην ξεχνιόμαστε.

-Θα θυμάμαι να αναπνέω βαθιά. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο ευεργετικό είναι. Όταν βρίσκεσαι σε μια κατάσταση άγχους και τρέλλας, το καλύτερο που έχεις να κάνεις έχει ως εξής (θα το θέσω με παράδειγμα). Πες πως είσαι στο γραφείο και έχεις από πάνω σου το αφεντικό σου να σε πρήζει. Και να σε βρίζει, γιατί συνήθως αυτά τα δύο πάνε μαζί. Τι κάνεις εσύ; Ρίχνεις ένα βλέμμα αγελάδας-που-βόσκει-αμέριμνα-χωρίς-έγνοια-καμιά, πας στο κέντρο του δωματίου, κάθεσαι οκλαδόν στο χαλί (ε θα έχετε στρώσει μέχρι τώρα), κλείνεις μάτια, παίρνεις βαθιές ανάσες και αρχίζεις

ΟΟΟΟοοοΟοΟοοομμΜμΜΜΜμΜμμμμμμμμμμμ

Πως κάνει η αγελάδα στα λιβάδια Μουυυυυυυυυ; Εσύ θα κάνεις Ομμμμμμμ. Βλέπεις; Πρέπει να έχεις πολλά κοινά με την αγελάδα.

Το αποτέλεσμα σαφώς θα είναι να φύγει απορημένο το αφεντικό από το γραφείο και να σε αφήσει στην ησυχία σου, έχοντας την σκέψη "Άχου το το καημένο, το πρέσαρα πολύ μάλλον" και εσύ θα έχεις καταφέρει επιτέλους να τον ξεφορτωθείς και να ηρεμήσεις.

Αυτά λοιπόν έχω αποφασίσει να κάνω και ελπίζω να τα καταφέρω. Όποιος από εσάς τα κάνει ήδη, θα του δώσω πολλά συγχαρητήρια από την μία και θα τον μπινελικώσω από την άλλη, που δεν τα έβγαλε σε μια αναρτησούλα για να μας ξεστραβώσει και εμάς που μας πήρε παραπάνω καιρό για να τα καταλάβουμε.

Περαιτέρω προτάσεις καλοδεχούμενες.

Φιλιά σε όλους και θα τα λέμε συχνά!

Τ.

Υ.Γ. Για κοίτα την αγελάδα στην φωτογραφία! Φαίνεται να την νοιάζει κάτι πέρα από το πως να κάνει το παγκόσμιο ρεκόρ βγάζω-την-μύξα-από-την-μύτη-με-την-γλώσσα-μου-σε-λιγότερο-από-ένα-λεπτό; Είναι να μην την ζηλέψεις; :Ρ

01 Οκτ 2009

Ένα συμπέρασμα, μια συμβουλή και μια ευχή...


Είμαι πολλά. Είμαι ρομαντική, λογική, κυνική, ιδεαλίστρια, ρεαλίστρια, οξύθυμη, γλυκιά, ναζιάρα, απόμακρη, κοινωνική και αντικοινωνική ταυτόχρονα. Είμαι πολλά γιατί πάνω από όλα είμαι άνθρωπος. Δεν χαρακτηρίζομαι εύκολα, όπως κανένας μας, γιατί η ανθρώπινη ιδιοσυγκρασία μας και οι εκάστοτε συνθήκες δεν μας το επιτρέπουν.

Έχω περάσει και πολλά. Ναι και όμως, παρά τα 26 μου χρόνια, έχω περάσει πολλά. Δεν το περηφανεύομαι, ούτε το χαίρομαι. Μακάρι να ήμουν σαν αυτούς που δεν έχουν έγνοια καμιά και ζουν στον θαυμαστό κόσμο των ζώων. Μακάρι.

Δεν είμαι έτσι όμως. Δεν μου τα έριξε έτσι τα χαρτιά η μοίρα. Επέλεξε άλλα για εμένα και εγώ της πήγα κόντρα πολλές φορές. Άδοξα βέβαια, αλλά δεν μπορώ να πω, την αντίδρασή μου την έκανα... Έχασα πολλά και κέρδισα άλλα τόσα.

Αυτό που παραδέχομαι σαν το μεγαλύτερο ελάττωμά μου είναι ένα-σίγουρα όσοι με γνωρίζουν θα μείνουν άφωνοι με αυτήν την αποκάλυψη. Σαν μεγαλύτερο ελάττωμά μου λοιπόν, βαφτίζω την αφέλειά μου. Την έλλειψη πονηριάς, βρε παιδί μου.

Αυτή είναι ότι έχει καταφέρει να με πληγώσει χειρότερα στον κόσμο. Και αυτή είναι η μοναδική μου ιδιότητα που όσο και αν προσπαθώ, δεν καταφέρνω με τίποτα να αλλάξω... Εμπιστεύομαι εύκολα, αγαπώ εύκολα, χαρίζομαι εύκολα και πιστεύω εύκολα.

Και έτσι, πληγώνομαι εύκολα.

Ναι ναι, παρόλο που είμαι από τα πιο εγωιστικά άτομα που υπάρχουν, έχω και όλες αυτές τις ιδιότητες. Σκεπτόμενη τον λόγο όλων αυτών, κατέληξα σε ένα συμπέρασμα. Ότι είμαι από τους ανθρώπους που θέλουν να πιστεύουν στο καλό και στην αγάπη. Στην ανιδιοτέλεια και στην έλλειψη συμφέροντος.

(καλό ε;)

Η ιστορία μου έχει αποδείξει πως οι άνθρωποι αυτοί (κοινώς οι μαζοχιστές), καταλήγουν πάντα να υποφέρουν εξαιτίας κάποιας κατάστασης ή κάποιου άλλου ανθρώπου. Φυσικά, εγώ δεν αποτελώ εξαίρεση... Δίνω πάντα ευκαιρίες ώστε να μου δείξει ο καθένας τον "καλό" του εαυτό. Περιμένω να δω σημάδια θέλησης και προθυμίας.

Και το αποτέλεσμα είναιιιιιιιιιιιιιιι (ήχος τύμπανων, αγωνία διάχυτη, κομμένες ανάσες)

Πως τελικά... Ο καθένας κοιτάει την πάρτη του και μόνο.

Περίμενες κάτι πιο βαθυστόχαστο; Ατύχησες. Έφτασα 26 για να το μάθω αυτό και το έμαθα με τον άσχημο τρόπο.

Η συμβουλή μου προς εσένα είναι να φροντίσεις να το μάθεις, όσο είναι καιρός.

Και η ευχή μου για εμένα είναι να βάλω αυτό το συμπέρασμα καλά μέσα στο μυαλό μου για να μπορέσω να προχωρήσω με ψυχική ηρεμία.

Πως μου την σπάει ρε γαμώτο, που πρέπει συνέχεια να αλλάζω και να συμβιβάζομαι, ανάλογα με το τι απαιτεί η περίσταση...

Δεν έχω όμως άλλη επιλογή, δυστυχώς.

Μπορεί να κάνω καιρό να ξαναγράψω και ήθελα να σας ενημερώσω εγκαίρως! Δεν ξέρω αν θα σας λείψω... Ξέρω όμως ότι θα λείψετε σε εμένα...

Φιλιά σε όλους, καλό μήνα να έχουμε και ακόμη περισσότερη δύναμη για να ανταπεξέλθουμε σε όλα αυτά που μας περιτριγυρίζουν.

Υ.Γ.: Θα μου περάσει. Νομίζω. :)

25 Σεπ 2009

Σήμερα, αύριο, χθες


Έχετε ακούσει την φράση "Ενός κακού μύρια έπονται";

Ε κάπως έτσι είμαι μετά τις διακοπές. Το ένα πρόβλημα πίσω από το άλλο, το ένα άγχος πίσω από το άλλο, συνεννόηση μηδέν με κανέναν άνθρωπο και άλλα διάφορα τέτοια χαρωπά.

Το θέμα είναι ότι τελικά έφτασα στο σημείο, αγαπητέ αναγνώστη, που τα'παιξα. Όχι σοβαρά μιλάω. Η που θα το ρίξω στα ψυχοφάρμακα ή που θα πάρω των οφθαλμών μου και θα πάω σε καμιά Τζαμάικα να πουλάω κοσμήματα και να κοιμάμαι στις παραλίες.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, είναι και ΟΛΟΙ οι άνθρωποι γύρω μου ακριβώς στο ίδιο σημείο που είμαι και εγώ. Εξαντλημένοι, αγχωμένοι, δυσαρεστημένοι. Οπότε τι παθαίνει η Τόνια όταν πάει να βγει για έναν καφέ με φίλους για να ξεσκάσει; Θα σας πω εγώ τι παθαίνει. Καταλήγει να κάνει γκρουπ θέραπυ, βάζοντας όλα τα προβλήματα κάτω και δίνει ή δέχεται συμβουλές. Υπέροχο ε;

Μου έχουν λείψει οι καιροί που βγαίναμε έξω ή συναντιόμασταν με φίλους και συζητούσαμε μόνο-συγγνώμη για την ελληνικήν μου, αλλά δεν υπάρχει καταλληλότερη λέξη από αυτήν-μαλακίες. Υπήρχαν εποχές που φιλοσοφούσαμε όλη μέρα και όλη νύχτα, σαν τους αρχαίους μας ένα πράγμα. Και μην πεταχτεί κανείς για εποχές σχολείου κτλ, δεν μιλάω για τότε. Οι εποχές που αναφέρομαι ήταν μέχρι και αρκετά πρόσφατα.

Τώρα όπου και να πάω ακούω προβλήματα με γκόμενους, με φίλους, με οικογένεια, με δουλειές ή ακόμα και με τον εαυτό του καθένα. Γενικά, παρόλο που δεν μου φαίνεται, είμαι πολύ ευαίσθητη και επηρεάζομαι από την προσωπική κατάσταση των γύρω μου. Αν προσθέσετε και την δική μου, μας βγαίνει μια πολύ ωραία εξίσωση ως εξής:

Χ=προσωπική κατάσταση Τόνιας
Ψ=προσωπική κατάσταση άλλων

Οπότε Χ+Ψ=Σ.Κ.Α.Τ.Α

Χθες λοιπόν, διάβαζα ένα βιβλίο και έβλεπα τις λέξεις να πηδούν από τις σελίδες. Έκατσα να δω τηλεόραση και σαφέστατα έφτασα σε χειρότερο χάλι. Πήρα το τετράδιό μου για να γράψω και το μόνο που κατάφερα ήταν να αρχίσω να παίζω τρίλιζα με τον εαυτό μου... Οι σκέψεις δούλευαν πυρετωδώς, μέχρι που ακούω μια φωνή μέσα στο κεφάλι μου

"Γιατί τόσο άγχος;"

Τρεις λεξούλες, τόσο μικρές αλλά ταυτόχρονα τόσο βαρύγδουπες και σημαντικές! Η φωνή συνέχισε

"Εσύ δεν είσαι εκείνη που έλεγες πάντα ότι σε νοιάζει το σήμερα και το πως να είσαι καλά;"

Ναι εγώ είμαι. Η μήπως ήμουν;

"Είσαι ακόμα... Απλώς μέσα σε όλο αυτό το χάος, κατάφερες να χάσεις εσένα."

Έχω κάνει πολλές αλλαγές στην ζωή μου μέχρι τώρα. Ποτέ δεν τις φοβάμαι, γιατί τις σκέφτομαι καλά πρώτα. Τον τελευταίο καιρό συνειδητοποίησα πως έχω πολλαπλασιάσει τις αλλαγές! Σταμάτησα να έχω επαφές με φίλους που μέχρι πρόσφατα ήταν κολλητοί, άλλαξα σημαντικά την προσωπική μου φιλοσοφία και έγινα πιο "πικρόχολη". Ίσως πιο ρεαλίστρια. Μέσα μου παλεύουν δυο φωνές, η μία είναι της λογικής και η άλλη του συναισθήματος. Από ότι κατάλαβες πολύ καλά, μέχρι τώρα υπερισχύει η φωνή της λογικής.

Οπότε, όχι, δεν λυπήθηκα για όλες τις αλλαγές που έκανα. Αλλά επειδή συνεχίζω και έχω πολύ έντονο συναισθηματικό κόσμο, ο οποίος καταπιέζεται για χάρη της λογικής, είχα σαν αποτέλεσμα να αποκτήσω υπέρμετρο άγχος για τα πάντα. Αν προσθέσεις τις καταστάσεις που δεν πήγαιναν καλά και την άσχημη διάθεση των οικείων μου, ήρθε και έδεσε το γλυκό.

Έτσι λοιπόν, χθες, βρήκα την ρίζα του κακού. Άπλωσα το χέρι και την ξέσκισα. Έχουν μείνει κάτι λίγα υπολείμματα, αλλά δεν βαριέσαι... Κανείς δεν μπορεί να γίνει τέλειος! Σκέφτηκα πως όλες οι αλλαγές που έχω κάνει, έχουν γίνει ενστικτωδώς και μόνο προς το καλύτερο. Σκέφτηκα πως πρέπει να διατηρώ την ψυχραιμία μου και την ηρεμία μου, με κάθε κόστος. Και τέλος σκέφτηκα πως ναι

ΜΟΝΟ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ ΜΕΤΡΑΕΙ


Και το πως να είμαι καλά, αληθινά καλά. Δηλαδή όταν με ρωτάνε τα πρωινά τι κάνω, να απαντάω πως είμαι καλά και να το νιώθω βαθιά μέσα μου. Να το πιστεύω, βρε αδερφέ... Τόσο απλό και τόσο δύσκολο στις μέρες μας... Σωστά;

Εσύ αγαπητέ αναγνώστη μου, τι κάνεις; Είσαι αληθινά καλά;

Στο εύχομαι με όλη μου την καρδιά!

Καλό σαββατοκύριακο να έχουμε όλοι μας, με πολλά χαμόγελα και ακόμη περισσότερες αμπελοφιλοσοφίες :)

Υ.Γ. Η ευτυχία είναι προσωπική υπόθεση του καθένα μας... Εσύ τι έκανες για την ευτυχία σου σήμερα;

15 Σεπ 2009

Ο κλειδοκράτορας



Καμιά φορά και δυο καιρούς, σε μια σκοτεινή πόλη και σε ένα ακόμα πιο σκοτεινό υπόγειο, ζούσε ένας χλωμός κύριος που του άρεσαν τα κλειδιά. Ήταν γύρω στα πενήντα, με ασημί μαλλιά και ρυτίδες πρόωρες. Φίλους δεν είχε. Από την όψη του, θα έλεγε κανείς πως έδιωχνε τους πάντες από δίπλα του. Επιβλητικός και ανέκφραστος καθώς ήταν, φάνταζε δύσκολο να τον συμπαθήσει κανείς.

Μα δεν έκανε και κάποια προσπάθεια για να γίνει αρεστός στον κόσμο, ούτε καν σε αυτούς που έμεναν στην ίδια πολυκατοικία μαζί του. Οι περισσότεροι καταλάβαιναν ότι κυκλοφορεί στους διαδρόμους της πολυκατοικίας από τον ήχο που έκαναν οι τσέπες του. Οι γεμάτες κλειδιά τσέπες του. Έναν ήχο κουδουνιστό και κοφτό, που παρόλα αυτά δημιουργούσε έντονο αντίλαλο, σχεδόν τρομακτικό.

Έβγαινε από το σκοτεινό του υπόγειο, ή τις πολύ πρωινές ώρες ή τις πολύ βραδυνές. Μόνο και μόνο από αυτή του την συνήθεια, καταλάβαινε κανείς πως προτιμά να μην έχει κοινωνικές επαφές και συζητήσεις ανούσιες, μπροστά από τα μαζεμένα γραμματοκιβώτια της πολυκατοικίας ή καθώς έβγαζε τα σκουπίδια. Έδινε την εντύπωση πως δεν ήθελε να βλέπει άνθρωπο, ούτε να έχει πολλά πολλά με κανέναν.

Και όλοι το σέβονταν αυτό. Ίσως να φοβόντουσαν κιόλας. Σε μια μεγαλούπολη όπως αυτή, δεν μπορούσες να ξέρεις τι τρέλλα κουβαλούσε ο καθένας... Οπότε όλοι είχαν την ησυχία τους και ακολουθούσαν καθημερινά την παράξενη ρουτίνα τους, χωρίς να τους ενοχλεί κανείς.

Μάζευε κλειδιά μανιωδώς. Κάθε Σάββατο πρωί, κατέβαινε στην κεντρική αγορά φορώντας το ίδιο γκρι κουστούμι και έψαχνε στα παλιά γεμάτα υγρασία μαγαζιά, για καινούργιους θησαυρούς. Όλα του άρεσαν! Από τα πιο μικρά και αδιάφορα, μέχρι τα πιο μεγάλα. Τα μικρά του έκαναν μεγαλύτερη εντύπωση, γιατί ήταν και τα πιο περίτεχνα. Με σκαλίσματα και ξεφτισμένο χρυσό ή με χαραγμένα αρχικά. Του άρεσε να φαντάζεται πως το κλειδάκι που κρατούσε στα χέρια του, ανήκε κάποτε σε μια όμορφη αρχόντισσα και με αυτό άνοιγε το μπουντουάρ της, μέσα στο οποίο κρατούσε καλά φυλαγμένα τα γράμματα του εραστή της.

Κάθε Σάββατο έκανε τα ψώνια του και γυρνούσε πίσω το υπόγειό του, με ένα χαμόγελο μικρού παιδιού. Εκείνο το Σάββατο, καθώς μπήκε μέσα στην πολυκατοικία, το χαμόγελο πάγωσε στα χείλη του. Ένα μικρό αγόρι, ζήτημα να ήταν οκτώ ετών, καθόταν στο πάτωμα με την πλάτη του ακουμπισμένη στην πόρτα του υπογείου. Το κοίταξε με περιέργεια, σαν να του έκανε εντύπωση. Σαν να μην είχε ξαναδεί παιδί!

Το παιδί ανταπέδωσε το βλέμμα, αλλά το στόλισε και με ένα χαμόγελο.
-Εσείς είστε ο κύριος που έχει πολλά κλειδιά;
Ξαφνιάστηκε, μα ήταν πολύ εγωιστής για να το δείξει. Εισέπνευσε βαθιά και είπε ήρεμα.
-Ναι εγώ είμαι. Και τώρα μπορείς να κάνεις λίγο στην άκρη για να μπω στο σπίτι μου;
Ο μικρός συνέχισε απτόητος, με το ίδιο χαμόγελο.
-Μπορώ να μπω και εγώ;
Αυτή την φορά, άφησε την έκπληξή του να φανεί περίτρανα.
-Μα... Δεν θα σε ψάχνει η μαμά σου;
-Ξέρει ότι παίζω στην παιδική χαρά! Δεν θα με ψάξει πριν το απόγευμα!
Φάνηκε να ενδίδει στην επιμονή του αγοριού και άνοιξε την πόρτα, κρατώντας την ανοικτή μέχρι να μπει και ο μικρός. Καθώς την έκλεινε, κοίταξε δεξιά και αριστερά, μήπως και τους είχε δει κανείς. Δεν υπήρχε ψυχή στον διάδρομο.

Πρόσφερε στο παιδί λεμονάδα και κουλουράκια, αλλά εκείνο αρνήθηκε ευγενικά. Επαναλάμβανε μόνο πως ήθελε να δει τα κλειδιά και κοίταζε με αγωνία τριγύρω του. Αποφάσισε πως ήρθε η ώρα να μην το καθυστερεί άλλο και να του δείξει τον θησαυρό του, εκείνον που δεν είχε δείξει ποτέ και σε κανέναν. Ένιωθε κάπως παράξενα, αλλά και ευχάριστα μαζί. Επιτέλους θα μπορούσε να περηφανευτεί για όλα αυτά που είχε μαζέψει χρόνια τώρα, σχεδόν από μικρό παιδί!

Οδήγησε το παιδί σε ένα καλά κλειστό δωμάτιο. Άνοιξε την πόρτα και ο μικρός έμεινε έκθαμβος. Ήταν ένα μικρό δωμάτιο, αλλά ήταν γεμάτο από το ταβάνι μέχρι το πάτωμα από κλειδιά όλων των ειδών! Κρεμόντουσαν από σχοινάκια, ήταν κολλημένα στους τοίχους, λαμπύριζαν πάνω στην πόρτα, βρίσκονταν παντού! Το παιδί κοίταξε εκστατικό τον άντρα που στεκόταν δίπλα του. Εκείνος χάζευε γεμάτος περηφάνεια το θέαμα του μικρού δωματίου. Η φωνή του παιδιού έσπασε βίαια την σιωπή.
-Γιατί τα μαζεύετε όλα αυτά;
-Γιατί ψάχνω το κλειδί της αληθινής ευτυχίας.
-Και δεν το έχετε βρει ακόμα;
-Δυστυχώς όχι...
-Τότε μου φαίνεται πως πρέπει να σταματήσετε να ψάχνετε κλειδιά και να αρχίσετε να ψάχνετε την αληθινή ευτυχία αλλού.
Ο άντρας κοίταξε το παιδί, σαν να είχε μόλις ξυπνήσει από όνειρο.
-Τι θέλεις να πεις με αυτό;
-Ο μπαμπάς μου λέει συνέχεια στην μαμά μου πως βρήκε την αληθινή ευτυχία στο χαμόγελό της. Άρα και εσείς πρέπει να σταματήσετε να την ψάχνετε στα κλειδιά, αφού ακόμα δεν την έχετε βρει. Πρέπει να κοιτάξετε και αλλού! Ίσως σε ένα χαμόγελο...

Το παιδί χαμογέλασε πλατιά και εξαφανίστηκε σαν αστραπή από μπροστά του. Ο άντρας έμεινε σαστισμένος για λίγα δευτερόλεπτα και πήγε προς την πόρτα του υπογείου. Κλειστή. Την άνοιξε και κοίταξε την είσοδο της πολυκατοικίας. Κλειστή και αυτή. Το παιδί χάθηκε σαν τον αέρα, σαν να μην υπήρξε ποτέ, σαν να είχε γεννηθεί στην φαντασία του και μόνο.

Έκλεισε την πόρτα πίσω του και κοντοστάθηκε μπροστά από το δωμάτιο με τα κλειδιά. Με μια αποφασιστική κίνηση, έκλεισε την πόρτα του δωματίου και την κλείδωσε τρεις φορές. Πήρε το καπέλο του και έφυγε από την πολυκατοικία του σαν να πετούσε. Μετά από λίγη ώρα, έφτασε στις όχθες του ποταμού που διέσχιζε την πόλη. Ήταν φθινόπωρο και ο ποταμός ήταν θολός, σαν να είχαν χυθεί τόνοι λάσπης στα σπλάχνα του. Άπλωσε το χέρι του και πέταξε το κλειδί, βλέποντας το να χάνεται στα νερά που έτρεχαν βιαστικά, σαν να είχαν κάποιο ραντεβού που δεν έπρεπε να χάσουν.

Από εκείνη την ημέρα, αποφάσισε να μην ξανασκεφτεί τα κλειδιά. Επίσης πήρε την απόφαση να χαμογελάει περισσότερο.

Συμπέρασμα: Η αληθινή ευτυχία μπορεί να βρίσκεται σε ένα απλό χαμόγελο, σε ένα χαρούμενο βλέμμα. Το κλειδί στο σύμπαν μας και για την ευτυχία μας, είναι οι επιλογές μας και μόνο.

:)