Μέσα από την καρδιά

Πριν από έναν χρόνο ακριβώς, μην σου πω και την ίδια ώρα περίπου, άνοιξα το μπλογκόσπιτό μου.
Γνώρισα και μίλησα με πολλούς και διάφορους ανθρώπους, διαφώνησα, συγκινήθηκα, χάρηκα, γέλασα, επικοινώνησα.
Πράγμα πολύ σπάνιο στις μέρες μας, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για το νετ.
Έχτιζα και χτίζω το σπίτι μου, μέρα με την μέρα και μου αρέσει πολύ αυτό!
Το γράψιμο είναι ότι με χαροποιεί και ότι με χαλαρώνει. Οπότε καταλαβαίνεις πόσο σημαντικό είναι για εμένα να μοιράζομαι μαζί σου αυτά που γράφω ανά καιρούς...

Θέλω να σου πω ένα μεγάλο ευχαριστώ για κάθε σου σχόλιο, για κάθε σου mail, για κάθε φορά που χαμογέλασες ή δάκρυσες με αυτά που διάβαζες από εμένα...
Θέλω να σου πω πως δεν περίμενα ποτέ να αγαπήσω άτομα χωρίς να τα γνωρίζω καν και να αδημονώ να ακούω την άποψή τους σε κάθε μου ανάρτηση...
Θέλω να σου πω πως αυτό εδώ το "σπίτι" είναι ότι πιο όμορφο γιατί είναι 100% δικό μου και χτισμένο με λόγια της ψυχής μου...

Τέλος, θέλω να σου πω, πως έχεις σταθεί δίπλα μου, πολλές φορές καλύτερα και από φίλους μου και αφορμή αυτού, είναι το σπίτι αυτό εδώ.

Ίσως γι'αυτό το αγαπώ τόσο, επειδή μου γνώρισε εσένα...

Αγαπητέ μου φίλε και αναγνώστη :)

Χρόνια μας πολλά και να έχουμε έναν τέλειο μήνα!

(Ιδιαίτερα ευχαριστώ στην Σκορπίνα μου, στο skouliki μου, στον laplace μου, στον irthe_h_pitsa μου, στο Marouli μου και σε πολλούς πολλούς άλλους που αν τους γράψω, θα γράφω μέχρι αύριο!)

Υ.Γ.1: Λίγο μελό, αλλά συγκινήθηκα και δεν μπορούσα να γράψω διαφορετικά!
Υ.Γ.2: Love ya all :*

Ο κομήτης

Καμιά φορά και δυο καιρούς, σε έναν τόπο μακρυνό και διόλου ονειρεμένο, σην μέση ενός μαύρου και μελαγχολικού δάσους, έστεκε ένα μικρό χωριό. Επισκέπτες δεν είχε ποτέ, αφού ήταν εξαφανισμένο από τους χάρτες. Ο μύθος έλεγε πως ήταν καταραμένο. Κάθε τριακόσια χρόνια είχε μόνο έναν επισκέπτη. Έναν κομήτη μικρό που έπεφτε με όλη του την ταχύτητα από τους ουρανούς, αφανίζοντας ότι υπήρχε στο μικρό χωριό.

Μέσα στον χρόνο, οι οικογένειες του χωριού έμαθαν πολύ καλά ακόμα και την ώρα που θα ερχόταν ο επισκέπτης τους. Λίγες ώρες πριν, μάζευαν όλα τους τα υπάρχοντα, αφήνοντας γυμνά τα σπίτια τους και δημιουργώντας ένα μεγάλο καραβάνι, έμπαιναν στην ασφάλεια του δάσους... Παρακολουθώντας από μακρυά και σε απόσταση ασφαλείας τον κομήτη να διαλύει με την οργή του τα σπίτια τους και τον τόπο τους.

Διανυκτέρευαν μέσα στο δάσος και την επόμενη, άρχιζαν σιγά σιγά τον δρόμο προς το χωριό τους. Έστεκαν μαύρες φιγούρες, φαντάσματα σχεδόν, πάνω από τα χαλάσματα των κόπων τους. Είχαν σταματήσει από καιρό τα δάκρυα και τα μοιρολόγια. Οι πατεράδες και οι γηραιοί του χωριού μάθαιναν τους νεότερους ότι αυτή η διαδικασία ήταν φυσική και αναπόφευκτη. Δεν μπορούσε να γίνει τίποτα για να αλλάξει. Το μόνο που μπορούσαν να κάνουν ήταν να ξαναστήνουν το χωριό τους και τα σπίτια τους από την αρχή.

Στα παλιότερα χρόνια, είχαν σκεφτεί και την λύση να φύγουν από το χωριό και να φτιάξουν κάποιο άλλο από την αρχή, σε έναν άλλο τόπο, όπου δεν τον επισκέπτονταν κομήτες. Όσο γρήγορα το σκέφτηκαν, εξίσου γρήγορα παράτησαν την ιδέα. Αγαπούσαν τον τόπο τους και δεν ήταν διατεθειμένοι να τον αφήσουν. Απλώς συμβιβάστηκαν με την ανακατασκευή του χωριού τους κάθε τριακόσια χρόνια. Μερικοί έβλεπαν τον κομήτη σαν ευλογία, σαν θέλημα Θεού. Θεωρούσαν πως ο κομήτης ερχόταν για να εξαγνίσει τον τόπο τους και να τους δώσει μία ευκαιρία για καινούργιες αρχές.

Είκοσι μέρες πριν τον ερχομό του κομήτη, το χωριό συνέχιζε τους κανονικούς τους ρυθμούς. Κανένας ξένος που ίσως ερχόταν στο χωριό δεν θα μπορούσε να φανταστεί πως σε λίγες μέρες ο τόπος εκείνος θα καταστρεφόταν και θα έπρεπε να αναγεννηθεί από την αρχή. Όλοι του οι κάτοικοι φέρονταν τόσο φυσιολογικά και ήρεμα, που κανείς δεν θα μπορούσε να μαντέψει την προγραμματισμένη και επερχόμενη καταστροφή. Όντως ο ξένος ταξιδευτής που περνούσε την όμορφη πύλη του χωριού, δεν έβαλε κακό στο μυαλό του. Οι κάτοικοι τον κοίταζαν με απορία, αφού είχαν συνηθίσει τον ερχομό ενός και μόνο επισκέπτη τόσα χρόνια.

Φαινόταν πως ο ταξιδευτής δεν ήταν από τα μέρη. Η φορεσιά του ήταν παράξενη και ο ίδιος ήταν πολύ ψηλός. Σταμάτησε με μια ήρεμη κίνηση μπροστά από τον φούρναρη που τον κοίταζε αποσβολωμένος και τον ρώτησε με ακόμη πιο ήρεμη φωνή:
-Καλημέρα κύριε... Μήπως μπορείτε να μου πείτε που μπορώ να περάσω την νύχτα μου απόψε; Ταξιδεύω μέρες πολλές και είμαι πολύ κουρασμένος.
-Άνθρωπέ μου, δεν υπάρχει πανδοχείο εδώ. Δεν σου μίλησε κανείς γι'αυτό το μέρος;
Ο ταξιδευτής φάνηκε να παραξενεύεται με την απάντηση του φούρναρη. Έκανε μόνο ένα νεύμα αρνητικό. Ο φούρναρης γέλασε κάτω από τα μουστάκια του και είπε χωρίς δεύτερη σκέψη:
-Αν είναι για μια μέρα, μπορείς να κοιμηθείς στο σπίτι μου. Θα πω στην γυναίκα μου να σου ετοιμάσει τον ξενώνα για να ξεκουραστείς. Αλλά μόνο για μια μέρα! Σύμφωνοι;
Του απάντησε καταφατικά και τον ακολούθησε στο σπίτι του, που βρισκόταν πάνω από τον φούρνο.

Λίγες ώρες αργότερα και καθώς η γυναίκα του φούρναρη ετοίμαζε φαγητό, οι δυο άντρες είχαν πιάσει κουβέντα. Ο ταξιδευτής έλεγε στους οικοδεσπότες για χώρες μακρυνές και λαούς που γνώρισε. Εκείνοι τον άκουγαν με ευλάβεια, ρουφώντας όλες τις πληροφορίες που τόσο απλόχερα τους προσέφερε. Δεν ήξερε αν θα έπρεπε να ρωτήσει γι'αυτό που του είχε πει ο φούρναρης για τον τόπο τους. Αποφάσισε να το τολμήσει όμως. Το ζευγάρι φάνηκε να διστάζει, αλλά διηγήθηκε την ιστορία του χωριού λεπτομερώς.

Όταν έφτασε η ώρα του ύπνου, ο ταξιδευτής χώθηκε στο κρεβάτι και κοιμήθηκε ανήσυχα. Τα λεγόμενα του φούρναρη και της γυναίκας του, τον απασχολούσαν βαθιά. Σηκώθηκε ξημερώματα και τους περίμενε στην κουζίνα για να τους πει τις σκέψεις του. Στα ταξίδια του απέκτησε πολλές εμπειρίες και έμαθε πολλά. Ήξερε την λύση. Ή τουλάχιστον πίστευε πως την ήξερε. Τα λεγόμενά του έφτασαν στα αυτιά όλων των κατοίκων του χωριού και τους γέμισαν ελπίδες. Το ίδιο βράδυ, συγκεντρώθηκαν όλοι τους για να ακούσουν την λύση που είχε να τους προτείνει.

"Θα αλλάξουμε τα αστέρια. Θα φτιάξουμε έναν καινούργιο δρόμο στον ουρανό για τον κομήτη έτσι ώστε να πέφτει αλλού, μακρυά από αυτόν τον τόπο και αυτόν τον πλανήτη..." ακούστηκαν ηχηρά τα λόγια του και με μεγάλη δόση πίστης. Σιωπή. Λίγα δευτερόλεπτα μετά, κυριάρχησαν κάποια μικρά γέλια και σούσουρο. Ο ταξιδευτής κατάλαβε πως τον πέρασαν για τρελλό. Συνέχισε ακάθεκτος: "Δεν θέλω να κάτσει κανένας σας στο χωριό... Θα κάνετε αυτό που έχετε συνηθίσει, θα μαζέψετε τα πράγματά σας και θα φύγετε. Εγώ όμως, κάθε βραδιά μέχρι εκείνη την μέρα, θα σχηματίζω τον δρόμο για τον κομήτη... Και θα κάτσω μόνο εγώ στο χωριό εκείνη την μέρα.".

Αποφάσισαν να τον αφήσουν, μιας και όλοι πίστεψαν πως ο άνθρωπος ήταν τρελλός και ήθελε να υπογράψει την θανατική του καταδίκη. Τον έβλεπαν κάθε βράδυ να έχει στραμμένο το δάχτυλο στον ουρανό και με διάφορα εργαλεία να σχηματίζει πορείες νοητές και κατευθύνσεις αμέτρητες. Όταν έφτασε το προηγούμενο βράδυ από την μέρα του ερχομού του κομήτη, ο ταξιδευτής είχε τελειώσει την δουλειά του. Όλοι οι κάτοικοι είχαν μαζευτεί με την καθιερωμένη ιεροτελεστία τους στο δάσος και περίμεναν να δουν την αποτυχία του ξένου.

Είχε ξημερώσει και όλοι περίμεναν. Πέρασε η ώρα και περίμεναν ακόμα. Η απορία και η ελπίδα άρχισαν να χοροπηδάνε στα πρόσωπα όλων. Άρχισε να σουρουπώνει πια και ο κομήτης δεν είχε φανεί. Αποφάσισαν με διστακτικότητα να πάρουν τον δρόμο του γυρισμού. Στο χωριό βρήκαν τον ταξιδευτή καθισμένο, χωρίς ίχνος αγωνίας αλλά με ένα χαμόγελο ήρεμο, όπως εξάλλου έκανε τα πάντα. Με ηρεμία.

"Τελείωσε" τους είπε. "Δεν φοβάστε τίποτα τώρα πια!".
Τα δάκρυα που παρέμεναν κρατημένα αιώνες ολόκληρους, από γενιά σε γενιά, ξέσπασαν και άρχισαν να τρέχουν από τα μάτια όλων. Μόνο που δεν ήταν δάκρυα πόνου... Ήταν δάκρυα χαράς και ευγνωμοσύνης.

Υ.Γ. Η πίστη και η θέληση μπορούν να αλλάξουν τα πάντα. Ακόμα και τον ουρανό τον ίδιο.
(Εννοείται πως όλο το κείμενο είναι τελείως μεταφορικό και ελπίζω να μην διαβάσω σχόλια του τύπου "δεν μπορεί να γίνει αυτό" και "η επιστήμη το αποκλείει" κτλ.)

:)

Καραμελίτσα αγάπη μου

Είμαι η πρώτη που θα παραδεχτώ και θα συμφωνήσω με όσους λένε για τους άτιμους και δύσκολους καιρούς που διανύουμε. Τα πάντα έχουν πιάσει το μηδέν, λες και το μηδέν είναι η νέα απίστευτη μόδα στα νούμερα.

Λεφτά μηδέν.
Όρεξη μηδέν.
Χρόνος μηδέν.
Ενέργεια μηδέν.

Και πάει λέγοντας η λίστα. Χωρίς τελειωμό.

Όμως!

Το ότι έχουμε όλες αυτές τις παραμέτρους στο μηδέν, δεν σημαίνει πως είμαστε και οι ίδιοι μεγάλα, παχουλά, θλιμμένα μηδενικά... Έχω βαρεθεί, έχω σιχαθεί και έχω αηδιάσει να ακούω ανθρώπους να μου χρησιμοποιούν τα διάφορα κλισέ-καραμελίτσες. Δεν ξέρω αν μπορέσατε με την χρήση όλων των ρημάτων να καταλάβετε επαρκώς το πόσο έχω μπουχτίσει με την κατάσταση. Μπορώ να το πω και αλλιώς:

Σε λιγάκι θα βάλω μολότωφ. Έτσι θα πάμε όλοι σε λιβάδια χλοερά, θα είμαστε ντυμένοι ελαφρά και θα φιλοσοφούμε αργόσυρτα και αέναα για το πόσο χαζοί υπήρξαμε στις γήινες θλιβερές ζωούλες μας. Θα τσουγκρίζουμε κιόλας που και που και θα κάνουμε μπάνιο χαζογελώντας, μέσα σε νερά χρυσά.

Επειδή είμαι σίγουρη πως όποιος έχει παρακολουθήσει τις μέχρι τώρα αναρτήσεις μου, αναρωτιέται αν έχει μπει στο σωστό ιστολόγιο, θα προσφύγω σε δύο πραγματάκια. Πρώτον θα πω, πως ναι αγαπητέ-η, έχεις μπει στο σωστό ιστολόγιο and this is Raven speaking και δεύτερον θα σε παροτρύνω να συνεχίσεις να διαβάζεις. Σε λίγες γραμμές θα βγάλεις άκρη.

Στις ζωές όλων μας υπάρχουν πράγματα που πάνε στραβά έως και θεόστραβα. Κουραζόμαστε ψυχολογικά και προσπαθούμε καθημερινά να ανταπεξέλθουμε στις απαιτήσεις των καιρών. Υπενθυμίζω ότι ακριβώς το ίδιο κάνουν και άλλα επτά δισεκατομμύρια άτομα στον δύσμοιρο αυτόν πλανήτη, οπότε άκουσον άκουσον

WE ARE NOT ALONE όπως έλεγε και ο ειδικός πράκτορας στα X-files (να στο κάνω αφίσα όπως εκείνη που είχε ο πράκτορας στο γραφείο του, μπας και πιάσεις το νόημα;)

Κάνοντας μια παράφραση, σου λέω, πως δεν είσαι μόνος σου. Δεν τραβάς μόνο εσύ ζόρια, βρε αδερφέ. Κατάλαβέ το. Όλοι έχουν προβλήματα και όλοι προσπαθούν με τον τρόπο τους να βρουν λύση.

Ωραία μέχρι εδώ; Ωραία.

Οπότε, ξεπέρασε τον εαυτούλη σου και σταμάτα επιτέλους αυτή τη μοιρολατρική ηττοπάθεια που δεν οδηγεί πουθενά. Φύγε από τα λογάκια σου και τα κλισέ τύπου "Τι τραβάω πια", "Ωχ Παναγιά μου τι έπαθα", "Όλα σε εμένα έχουν συμβεί πια" και άρχισε τις πράξεις σου. Δεν ωφελεί κανέναν και πρώτα από όλους τον ίδιο σου τον εαυτό αν συνεχίσεις να διατηρείς αυτή τη στάση.

Δεν σου πάει κάτι καλά; Πολέμησε με νύχια και με δόντια για να το αλλάξεις. Δεν είσαι καλά ψυχολογικά; Πείσμωσε προκειμένου να τα καταφέρεις να βγεις από το αδιέξοδο. Έχεις προβλήματα πάσης φύσεως; Προσπάθησε να τα λύσεις, αλλά όχι με τον εύκολο τρόπο. Έτσι, όταν με το καλό βγεις από αυτή την κατάσταση, θα νιώθεις δυο φορές νικητής. Μία γιατί προσπάθησες και άλλη μία γιατί προσπάθησες πολύ.

Η ζωή, η καθημερινότητα και η πραγματικότητα είναι σαν μια μεγάλη ρόδα του λούνα παρκ. Εκεί που είσαι κάτω, σε λίγα λεπτά βρίσκεσαι πάνω και κοιτάς τον κόσμο από ψηλά. Δεν μπορούν όλα να είναι τέλεια, ρόδινα και φωτεινά. Υπάρχει μια φυσική διαδικασία στα πάντα από κάτω προς τα πάνω και αντίστροφα. Αν δώσεις μια ώθηση στον εαυτό σου να ανεβεί προς τα πάνω, θα φτάσεις πιο γρήγορα. Αν κλαις την μοίρα σου, ίσως να μην φτάσεις ποτέ.

Ωραία η κατάθλιψη και η μιζέρια, αλλά πολύ βολικές βρε παιδί μου... Αν περιμένεις ένα τεράστιο θεϊκό χέρι να βγει από τον ουρανό, να σε μαζέψει και να σου δείξει τον σωστό δρόμο, ένα έχω να σου πω

Πλανάσαι πλάνην οικτρά.

Φυσικά και έχεις κάθε δικαίωμα να παραπονεθείς γι'αυτά που σου συμβαίνουν.
|
Σταματάς να το έχεις όμως, αν δεν κάνεις κάτι γι'αυτά.
|
Το μοναδικό οριστικό και σίγουρο πράγμα στην ζωή είναι ο θάνατος.
|
Όλα τα άλλα αλλάζουν.
|
Με λίγη προσπάθεια και όρεξη.
|
Με αγάπη για τον εαυτό σου και με διάθεση για κάτι καλύτερο.
|
Και με το σκεπτικό ότι ποτέ δεν είμαστε μόνοι μας.
|
Υπάρχει πάντα κάποιος με ενδιαφέρον να ακούσει αυτά που έχεις να πεις.
|
Όλα γίνονται και όλα αλλάζουν, αρκεί να το θες.
|
Όμως με τα λόγια και τα κλισέ, δεν κατάφερε κανείς τίποτα.
|
Χώνεψέ το, όσο είναι καιρός.


Υ.Γ. Αφιερωμένο σε όλους μας, στον εαυτό μου, στον σημαντικότερο άνθρωπο της ζωής μου, στους φίλους μου, ακόμα και στον σκύλο μου.

;)

Την τύχη μου...

Σήμερα, αγαπητοί μου φίλοι και αναγνώστες, θα μιλήσουμε για την κακοτυχία, κοινώς για την γκαντεμιά και φυσικά για όλα τα παράγωγα, "μάτιασμα", προλήψεις κ.α.

Κανείς μα κανείς δεν με έχει χαρακτηρίσει γκαντέμω. Μάλλον γουρλού με λένε όλοι. Προσωπικά το αποδίδω σε αυτή την απίστευτα θετική αύρα που έχω. Π.χ. με το που μπαίνω μέσα σε ένα δωμάτιο, αρχίζει να μυρίζει λουλούδια, πλυμμυρίζει άπλετο φως από παντού, ακούγονται θείες μελωδίες και άλλα διάφορα, που είμαι σίγουρη ότι συμβαίνουν σε πολλούς, όχι μόνο σε εμένα.

Οκ, οκ, κόβω την κρυόκωλη πλάκα και επανέρχομαι στο θέμα μου.

Γενικά λοιπόν, δεν θεωρούμαι γκαντέμης άνθρωπος. Και ακόμα πιο γενικά, πιστεύω στην γκαντεμιά των ανθρώπων, στο μάτιασμα και ναι, είμαι αρκετά προληπτική. Όχι για μαύρες γάτες, Τρίτη και 13 και τέτοια χαζά. Έχω δικές μου προλήψεις και με συγκεκριμένα άτομα. Διότι δυστυχώς με το πέρασμα των χρόνων, άφησα κάπως πίσω μου την αφέλειά μου πως όλοι οι άνθρωποι είναι καλοί και χαίρονται με τις επιτυχίες των άλλων. Οπότε ναι, πιστεύω στην γκαντεμιά τους.

Δεν ξέρω ποιος ακριβώς με έχει φτύσει/μουτζώσει/καταραστεί τα τελευταία δύο με τρία χρόνια. Μπορεί να είναι τα άστρα, μπορεί να είναι κάποιος Θεός από εκεί πάνω, μπορεί να είναι και η μοίρα μου... Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι κοντεύω να τα παίξω! Ακόμα και τα πιο απλά ή αυτονόητα πράγματα έχουν γίνει αφάνταστα κουραστικά και ψυχοφθόρα. Πρέπει να είμαι πλέον προσεκτική στα πάντα μου.

Μα αγαπητέ αναγνώστη-φίλε, εξήγησέ μου κάτι. Πώς γίνεται ένας άνθρωπος που ακούει τις χαρές ενός συνανθρώπου του να μην χαίρεται γι'αυτόν; Με τι σκεπτικό εύχεται από μέσα του να αρχίσουν να πηγαίνουν όλα στραβά; Πόσο κακός και μίζερος άνθρωπος πρέπει να είσαι προκειμένου να μην έχεις μόνο θετικά συναισθήματα για τις χαρές κάποιου, πόσο μάλλον αν αυτόν τον άλλον τον έχεις βαφτίσει φίλο σου;

Το κακό στην όλη υπόθεση είναι ότι εγώ πρέπει να είμαι εκείνη που συμβιβάζεται. Δηλαδή; Να μην μοιράζομαι τις χαρές μου, να μην τις λέω, παρά μόνο όταν κοντεύουν να εκπληρωθούν ή όταν έχουν ήδη εκπληρωθεί. Και για να πω την αλήθεια, με κουράζει πολύ αυτή η κατάσταση. Προσωπικά, όταν μου λέει κάποιος κάτι καλό που του έχει συμβεί, είτε είναι σε υλικό είτε οτιδήποτε άλλο, χαίρομαι σαν μικρό παιδί. Μέσα σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς που ζούμε, είναι πολύ ευχάριστο να ακούς χαρμόσυνα νέα... Εκτός αν είμαι εγώ τόσο ρομαντική ή τόσο καλός άνθρωπος πια!

Θα κλείσω με δύο πρόσφατα παραδείγματα.

1)Την Παρασκευή αποφάσισα να αρχίσω το γράψιμο ξανά. Σας έχω ξαναπεί πως έχω γράψει βιβλία τα οποία τα χαίρεται ο σκληρός του υπολογιστή μου και μόνο. Είπα λοιπόν να ξεκινήσω κάτι που ίσως τελικά να το μοιραστώ με κόσμο, αν μου δοθεί η ευκαιρία. Το γνωστοποίησα σε δυο-τρία άτομα και άνοιξα τον υπολογιστή.
Έχετε ακούσει την φράση "τα είδα όλα μπλε"; Όχι, δεν είχα πάρει Viagra. Τα'φτυσε η οθόνη του υπολογιστή. Ο οποίος αγοράστηκε πριν από οχτώ μήνες.
Ο καημένος ο υπολογιστής... Άκουσε μπινελίκια που κανείς υπολογιστής δεν έχει ακούσει ξανά...

2)Την Κυριακή γυρνούσα σπίτι μου με το τουτου μου το αγαπημένο και άκρως περιποιημένο. Για το οποίο πριν από δύο μέρες μου είχαν κάνει κοπλιμέντο. Ήμουν στην εθνική και οδηγούσα ανέμελη, ακούγοντας την μουσική μου και τραγουδώντας χαζοχαρούμενα.
Νταν, φωτάκι με ένδειξη κινητήρα και ένας σχετικά άσχημος θόρυβος από την εξάτμιση...
Παρένθεση ότι το τουτου είχε πάει πριν από ένα μήνα για ενδελεχές σέρβις και τα είχαν βρει όλα τέλεια.
Δεύτερη παρένθεση ότι είμαι πολύ καλή οδηγός και προσέχω πάρα πολύ να μην το ταλαιπωρώ καθόλου.
Σε ακινησία λοιπόν το μωρό, μέχρι να το πάω αύριο... Και να δω τι θα ακούσω πάλι.

Φταίω λοιπόν που είμαι προληπτική;;;;;;














...Εκτός αν είμαι εγώ τόσο γκαντέμω και δεν το έχω καταλάβει ακόμα. :Ρ

Ευχηθείτε μου καλή τύχη!

Εύκολα το λες...

Τα πάντα τα ντύνουμε με λέξεις.

Συναισθήματα, ανάγκες, θέλω, σκέψεις.

Λέξεις που μας φαίνονται δύσκολες στο να ειπωθούν, που μας αγχώνουν.

Πόσο δύσκολο είναι να πεις την συγγνώμη; Να παραδεχτείς το λάθος σου και να ζητάς την συγχώρεση του άλλου; Πόσο εξαντλητικό είναι το σ'αγαπώ; Χωρίς να ξέρεις αν ο άλλος νιώθει το ίδιο; Η μήπως το ευχαριστώ;

Άτιμο πράγμα ο εγωισμός... Μπορεί να τα σκέφτεσαι, να τα νιώθεις, να θέλεις να τα πεις και να μην σε αφήνει. Να σε κάνει μουγκό, περιμένοντας πρώτα από τον άλλον να δείξει τα ευάλωτα σημεία του και μετά να πράττεις αναλόγως.

Πολλοί θεωρούμε δύσκολα τα λόγια αυτά, τις λέξεις αυτές. Ειδικά αν τις εννοούμε απόλυτα. Προσωπικά... Δεν τα θεωρώ δύσκολα. Μπορώ να πω ότι θέλεις και να σου δείχνω σαν να στο εννοώ ειλικρινά.

Όχι, όχι. Δεν είναι οι λέξεις δύσκολες.

Οι πράξεις είναι.

Και ναι, είμαι δύσκολος άνθρωπος και μην σου πω, στραβόξυλο. Τις λέξεις τις σνομπάρω σε τεράστιο βαθμό. Από το ένα αυτάκι μπαίνουν και από το άλλο βγαίνουν. Οι λέξεις έχουν δημιουργηθεί κυρίως για να καλύπτουν ανασφάλειες και για να είναι η εύκολη λύση.

Πόσο δύσκολη λύση είναι όμως οι πράξεις;

Το να δείχνεις εμπράκτως την μετάνοιά σου, την εκτίμησή σου, την αγάπη σου, τον σεβασμό σου; Οι πράξεις απαιτούν προσωπικό χρόνο και κόπο. Απαιτούν πολλά παραπάνω από λίγες ανάσες και άρθρωση κάποιων λέξεων.

Όποιος υποστηρίζει πως κάποιες λέξεις του φαντάζουν απίστευτα δύσκολες, ας προσπαθήσει να τις κάνει πράξεις.

Για να δει τι είναι δύσκολο και τι όχι.

:)

Υ.Γ. Συγγνώμη που χάνομαι, αλλά χρόνος=0... Δεν σας ξεχνάω ποτέ!

Εκστρατεία υπέρ της επιστροφής των Μαρμάρων του Παρθενώνα

Εκστρατεία υπέρ της επιστροφής των Μαρμάρων του Παρθενώνα

Τα μέλη του Keep on Blogging σε μια προσπάθεια να στηρίξουν την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα στο φυσικό τους χώρο αποφάσισαν να δράσουν όλοι μαζί ενωμένοι ανεβάζοντας την ίδια ημέρα το παρακάτω κείμενο:

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε επισκεφτεί ή θα επισκεφτούμε το νέο μουσείο Ακρόπολης.
Κάποιοι έχουμε επισκεφτεί και τα κομμάτια που είναι στο Βρετανικό Μουσείο.

Επειδή τα έργα τέχνης αξίζουν περισσότερο όταν είναι ολοκληρωμένα.
Επειδή τα κενά στις μετώπες του Παρθενώνα αποτελούν παραφωνία στο υπέροχο αυτό δημιούργημα.
Επειδή πλέον υπάρχει ζεστός και φιλόξενος χώρος που μπορεί να τα φιλοξενήσει.
Επειδή αυτός ο χώρος βρίσκεται σε αρμονία και άμεση οπτική επαφή με την ίδια την Ακρόπολη.
Επειδή ο αγώνας της αείμνηστης Μελίνας Μερκούρη και η προσδοκία όλων των Ελλήνων είναι καιρός να ευοδωθούν.

Για όλα αυτά λέμε ΝΑΙ στην επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα.




The members of Keep on Blogging in an attempt to support the return of the Parthenon Marbles to their natural space, have decided to act together by posting on the same day, Sunday , the text below:

Most of us have already or will visit the New Acropolis Museum.
Some of us have also visited the pieces held at the British Museum.

Since works of art are more valuable when they are complete.
Since there now exists a warm and hospitable place to host the marbles.
Since it’s high time that Melina Mercouri’s battle and the expectations of all Greeks were realized.

We say YES to the return of the Parthenon Marbles to Greece.


Η Raven λέει:

Με θυμάμαι ακόμα σαν χθες. Ήμουν μικρούλα και πηγαίνοντας βόλτα με τους γονείς μου στην Αθήνα, αποφασίστηκε να πάνε εμένα και τον αδερφό μου στην Ακρόπολη για να την δούμε. Ήμασταν φυσικά και αρκετά μεγάλοι έτσι ώστε να εκτιμήσουμε αυτό που θα βλέπαμε...

Σίγουρα όμως δεν ήμουν προετοιμασμένη για το τι συναισθήματα θα με κατέκλυζαν... Υπέροχος ο Παρθενώνας, με όλο το μεγαλείο του, στεκόταν μπροστά μου και μου ξετύλιγε μυστικά και ιστορίες αιώνων.

Θυμάμαι επίσης τις πόσες απορίες μου είχαν δημιουργηθεί στο άκουσμα ότι κάποιος θεώρησε λογικό να γυμνώσει το υπέροχο δημιούργημα και να πάρει τα λάφυρα πίσω στην πατρίδα του. Η απορία μου είχε ως εξής (ακόμα την ακούω μέσα στο κεφάλι μου):

-Μα μπαμπά... Αυτά τα μάρμαρα δεν ανήκουν στον Παρθενώνα και στους Έλληνες;

Απορία ενός δεκάχρονου κοριτσιού μπορεί να πει κάποιος. Τι να καταλάβει μικρό κορίτσι, πως να του εξηγήσεις; Στα εικοσιέξι μου, έχω ακόμα την ίδια ακριβώς απορία. Κανείς δεν έχει καταφέρει να μου εξηγήσει, δυστυχώς.

Από τότε τον έχω επισκεφτεί τουλάχιστον άλλες τρεις φορές και πολύ σύντομα θα πάω και εγώ να θαυμάσω το καινούργιο μουσείο της Ακρόπολης.

Λέω και λέμε ΝΑΙ στην επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα. Είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε!

Να πω ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ στην διαχειριστική ομάδα του φόρουμ μας, στους helpers και σε όλα τα μέλη που υποστηρίζουν αυτή την προσπάθεια και που έκαναν αυτή την εκστρατεία πραγματικότητα. Είμαι πολύ περήφανη που ανήκω σε αυτή την παρέα! :)

Τ.

3

Καμιά φορά και δυο καιρούς, σε μια μικρή επαρχιακή πόλη που ήταν γεμάτη αμπέλια, ήταν μια παρέα τριών μικρών αγοριών. Τα αγόρια αυτά είχαν σχεδόν γεννηθεί μαζί και μεγάλωναν μαζί. Οι μητέρες τους ήταν φίλες καρδιακές, οπότε η φιλία αυτών των αγοριών φάνταζε αναπόφευκτη και δεδομένη.

Ο πρώτος και αρχηγός της αγοροπαρέας, ήταν ένα ατίθασο και δυνατό αγόρι. Ζωηρός και σωστό διαβολάκι. Όλοι παραδέχονταν την ασύγκριτη εξυπνάδα του και ταυτόχρονα την εφευρετικότητά του σε όσα είχαν να κάνουν με σκανταλιές.

Ο δεύτερος στην "ιεραρχία" ήταν σοβαρός και προικισμένος με ένα απίστευτα επιστημονικό μυαλό. Συνήθως έστεκε σιωπηλός και αφουγκραζόταν τα πάντα γύρω του. Φαινόταν από μικρό παιδί, πως ήταν από εκείνα τα άτομα που αργότερα στην ζωή του, θα τον βάπτιζαν όλοι ως χαρισματικό.

Ο τρίτος και μικρότερος ήταν ένα απλό παιδί της ηλικίας του. Για αγόρι, θα έλεγε κανείς πως ήταν αρκετά συναισθηματικό και ρομαντικό. Οι άλλοι δύο τον πείραζαν τις περισσότερες φορές, αλλά εκείνος δεν είχε πτοηθεί ποτέ, ούτε άλλαζε εύκολα την στάση του. Ήξερε τι ήθελε και στόχευε πάντα ψηλά.

Τα χρόνια περνούσαν και ήρθε η μέρα, που τα δύο πρώτα αγόρια θα έφευγαν από την πόλη για να σπουδάσουν και να κυνηγήσουν τα όνειρά τους. Ο τρίτος και μικρότερος αποφάσισε να μείνει πίσω. Ήταν μοναχοπαίδι και είχε χάσει τον πατέρα του. Ήθελε να φροντίζει την μητέρα του για να μην της λείψει τίποτα, παρόλες τις δικές της αντιρρήσεις.

Τα αγόρια έχασαν σταδιακά την επαφή που είχαν... Ακόμα και οι δύο που βρίσκονταν στην ίδια πόλη, έφτασαν να μιλούν στο τηλέφωνο αραιά και που. Ήταν όμως και οι δυο τους πολύ καταξιωμένοι και επιτυχημένοι, ο καθένας στον τομέα του. Με πολλές διακρίσεις και ακόμα περισσότερο θαυμασμό από τους κύκλους τους.

Εκείνο το αγόρι που έμεινε πίσω, μεγάλωσε με την σειρά του και παντρεύτηκε μια πολύ όμορφη και γλυκιά κοπέλα. Ακόμη και μετά από χρόνια γάμου ήταν ξεκάθαρο σε όλους το πόσο ερωτευμένο ήταν το ζευγάρι. Το αγόρι που είχε γίνει άντρας τώρα πια, αναγκαζόταν να έχει δύο δουλειές για να φροντίζει την οικογένειά του και την μητέρα του. Παρόλα αυτά, δεν περνούσε ούτε μέρα που να μην έχει ένα σταθερό χαμόγελο στα χείλη του.

Ένα καλοκαιρινό απόγευμα, οι τρεις μητέρες έπιναν τον καφέ τους στην αυλή της μίας, που μοσχοβολούσε γεμάτη γιασεμιά. Είχαν φτάσει πια σε μια μεγάλη ηλικία, αλλά δεν είχε περάσει ούτε ένα απόγευμα που να μην είναι συνεπείς σε αυτή την τελετουργία τους. Ίσως μόνο ο θάνατος να μπορούσε να τελειώσει αυτήν την καθημερινή συνήθεια.

Οι δύο γυναίκες μιλούσαν ασταμάτητα για τα επιτεύγματα των γιων τους. Έλεγαν πόσο πλουσιοπάροχες ζωές είχαν, μιλούσαν για αυτοκίνητα πολυτελή και ακόμα πιο ακριβά σπίτια. Οικογένειες δεν είχαν και ούτε σκόπευαν να αποκτήσουν. Είχαν να τους δουν χρόνια ολόκληρα, αλλά έδειχναν να καταλαβαίνουν την κατάσταση. "Εξάλλου, που να βρει τον χρόνο; Όλη μέρα δουλεύει σαν τρελλός και κουράζεται πολύ, το αγόρι μου... Χρόνος για τίποτα, που να τον βρει...;" επαναλάμβαναν σε κάθε δεύτερη πρότασή τους.

Η άλλη γυναίκα παρέμενε σιωπηλή και άκουγε με προσοχή όλα όσα έλεγαν. Κάποια στιγμή, την κοίταξαν διακριτικά και κάπως συμπονετικά, περιμένοντας να ακούσουν κάτι και από αυτήν. Η μητέρα του αγοριού φόρεσε ένα γλυκό χαμόγελο που έμοιαζε τόσο με αυτό του γιου της και είπε ήρεμα:

"Το αγόρι μου έχει βρει τον χρόνο, την αγάπη και την αλήθεια στην ζωή του. Και αυτό κάνει εμένα την πιο ευτυχισμένη μητέρα και εκείνον τον πιο ολοκληρωμένο άνθρωπο πάνω σε τούτη την γη...". Δάκρυσε χαμογελώντας. Οι άλλες δύο γυναίκες δάκρυσαν με την σειρά τους και βαθιά μέσα τους ευχήθηκαν να μπορούσαν να πουν το ίδιο για τους δικούς τους γιους.

Συμπέρασμα: Τα καλύτερα πράγματα στην ζωή είναι άυλα και δίχως ημερομηνία λήξης.

:)